خلاصه فکر می کنم انقدر این ها را شنیده اید که بتوانیم فرصت بیابیم تا درباره خودمان حرف بزنیم. کما اینکه تمام چیزهایی که رسانه های مذکور می گویند هم خلاف واقع نیست. مثلا در اروپا مسئله “هلوکاست” خط قرمزی چنان پر رنگ است، که نویسنده ی هر مطلبی که با دیدگاه نقادانه به آن نگاه کند را تحت پیگرد قرار بدهد. در واقع شگرد رسانه های دروغگو این است که بخش هایی از واقعیت را هم در میان دروغگویی هایشان به شما تحویل بدهند. مسئله آزادی بیان و وجود یا عدم وجود آن در غرب و شرق مطرح نیست. اگر با دیده انصاف نگاه کنید اوضاع آن انگلیسی های مکاری که ادعای “نگرانی آزادی بیان در ایران” را دارند، بسیار بسیار وخیم تر است. وخیم تر از چیزی که بخواهند برای دیگران نگران شوند. به شخصه می گویم که اگر ایران ویران هم بشود نیازی به نگرانی دلسوزی و… امریکایی ها، انگلیسی ها و… نداریم. اینکه دشمن برای کسی دل بسوزاند، خنده دار ترین دروغ ممکن است. اینجا هر اتفاقی که می افتد مربوط به ماست، ایرانی ها آزادی از نوع عراق!!! افغانستان!!! یا حتی از نوع اروپایی!!! نمی خواهند.

اما در ایران هم آزادی بیان خطوط قرمز دارد. در یک نظام اسلامی که ادعای حقانیت دارد اصولا نباید نگرانی ای از بیان هر گونه نقد وجود داشته باشد، چرا که آنها به حق اند و نباید نگران نقدهای افراد دیگر باشند. اما اینطور نیست! حالا اینکه نگران اند و شدیدا هم نگران اند برای حقانیت نداشتن چه کسی و چه چیزی است؟ نمیدانم. شاید هم بتوانیم بگوییم خیلی هایی که امروز مدعی صاحب انقلاب بودن و انقلابی بودن هستند خودشان به این چیزها اعتقادی ندارند. آزادی بیان در ایران تحت تاثیر یک جو سنگین است. مثلا اگر امروز بگویید “آزادی” و 4 نفر از افراد تند رو بگویند: “کسانیکه خواهان آزادی هستند فتنه گرند و باید اعدام شوند”… از فردا بدون هیچ منطقی و بدون شنیدن حرفتان محکومید و هیچ کجا جرئت ندارید اسم آزادی را بیاورید. شاید هم یک تظاهرات “سازماندهی شود” تا مردم به صورت “خود جوش” بگویند مرگ بر آزادی!!

آزادی بیان در ایران جالب است! رسانه ها حق دارند آزادانه فعالیت کنند اما دست آخر با یک بهانه که به اصل موضوع هیچ ارتباطی هم ندارد توقیف می شوند. این هم در هر دولتی سلیقه ای بوده است اما امرو در اوج است! در دولت خاتمی به نشربات تا جایی بها داده شد که به قول هایی بدل شدند. کمک های دولت به نشریات رونق بالایی به این قشر داد. اما در دولت احمدی نژاد همان کمک به نشریات همچنان هست ولی برای نشریاتی مثل کیهان، وطن امروز و… بروکراسی اداری هم در دولت احمدی نژاد وجود ندارد. احمدی نژاد مخالف کارهای وقت گیر اداری است، کار مردم باید را حت شود. مثلا اگر شما بخواهید یک روزنامه داشته باشید باید درخواستتان 10 سال در نوبت باشد. اما مهرداد بذر پاش یک هفته ای نشریه دار می شود. فکر کنم مردم را شناسایی کردید!!

آزادی بیان در ایران جالب است! اصلا شما بگویید 100 نفر!! اما جمعیتی 3 میلیونی برای تجمع به نشانه اعتراض درخواست دادند، اما صدایشان نباید شنیده می شد، پس کسی مجوز به آنها نداد.  و صدا و سیما تعدادشان را دقیقا به شیوه همان رسانه های غربی دروغگو که راهپیمایی های میلیونی 22 بهمن را 10 ها هزار نفری اعلام می کنند سانسور کرد! و همین خبر را هم مجبور شد که پخش کند. و هزار اتفاق که پس از آن افتاد و اصلا گویی در ایران چنین خبرهایی نیست!

آزادی بیان در ایران جالب است. حتی رهبرمان سید علی هم آزادی بیان ندارد. در تمام طول این چند سال همه فکر می کردند و خیلی ها هم فکر می کنند که محمود احمدی نژاد پیرو ولایت فقیه است. اما این واقعیت ندارد. نمی خواهم ریز شوم و مسائلی را مطرح کنم که بعد ها به من هم انگ دروغگویی بزنند، به خاطر همین تنها نمونه ای را بیان می کنم که همه دیدند. انتخاب مشایی به عنوان معاون اول ریاست جمهوری. پیش از این انتخاب رهبر حتما به ایشان تذکر دادند که این کار را نکنند. اما این کار صورت گرفت. پس از آن در نامه ای که رسانه ای هم نبود به ایشان گفتند که برکنارش کنید اما نکرد. تا جایی که 3 روز بعد نامه در رسانه ها منتشر شد. تاریخ نامه نشان می داد که نامه برای سه روز قبل است. پس از آن هم چند روزی گذشت تا اینکه نهایتا بعد از یک هفته آقای احمدی نژاد توانستند (بخوانید مجبور شدند) رحیم مشایی را برکنار کنند!!!!!!! برکنار؟؟؟؟ نه! مثل یک قهرمان او را بوسیدند و پرستیدند! نا مه اش را حتما بخوانید… در نامه اش به آقای مشایی از سختی های کار گفته است و اینکه ما همگی آبرویمان را وسط گذاشته ایم … و… اشکالی ندارد و… از آن روز به بعد رحیم مشایی نه یک پست نه دو پست و…. 13 پست مختلف دارد و در دفتر ریاست جمهوری پادشاهی می کند!! این هم آقای پیرو ولایت فقیه که به گفته ی خودش، رابطه اش با رهبر فرزند و پدری است. این یک نمونه بود که احمدلله همه دیدند و کسی نمی تواند انکار کند. اما بعد از اتفاقات مختلف رهبرمان از همه مظلوم تر است که حتی آزادی بیان اینکه “احمدی نژاد در خط او نیست” را هم ندارد.

اما آن ساحل دور کجاست؟ آنجا که آزادی بیان وجود دارد. خیلی دور… خیلی دور تر… صحبتم را به همین جا ختم می کنم. اما یک نکته آن هم اینکه تمام صحبت های من یا هر شخص دیگری همیشه درست نیست. اگر خواندید آزادانه بیندیشید، تحقیق کنید، بعد باور کنید. توصیه می کنم همیشه در مورد هر حرفی که می شنوید بررسی کنید و به سادگی باور نکنید.

اما اینکه منظورم از فعالیت های مسالمت آمیز چیست؟ مثلا نوشتن.. ما امروزه مواجه شده ایم با مشکلات عدیده ای برای نوشتن در فضای اینترنت. نمیدانم… یک روز میهن بلاگ ف.*.یلتر می شود. روزی دیگر پرشین بلاگ و به ترتیب ورد پرس و … . خب همه ی این ها سایت هایی هستند که تقریبا از خود مطالبی ندارند و در اصل توسط  کابر بروز رسانی می شوند و اگر دقیق تر بگوییم این سایت ها فضایی هستند که هزاران یا حتی میلیون ها نفر هر کدام، علاقه مندی ها، اندیشه ها و.. خود را در آن ها بیان می کنند. من دوستانه با عزیزانی که در بخش ف.*.یلترینگ فعال هستند می خواهم صحبت کنم و خدا شاهد است که بی هیچ غرض شخصی می گویم. اینکه ما بیاییم و به دلیل وجود ناهنجاری فضایی را که بخش عمده ی آن می تواند در کنار هنجارها مورد استفاده قرار بگیرد را ف.*.یلتر کنیم. نا هنجاری را از روی اینترنت پاک نمی کند. در این جا با این نوع رفتار در واقع ما درست شبیه همان کبکی می شویم که سرمان را توی برف کرده ایم و چون خودمان ناهنجاری را نمی بینیم، فکر می کنیم که حالا دیگر وجود ندارد. در این بین اتفاق ناراحت کننده این است که ما به دلیل بروز یک مشکل که عموما بیشتر از 3 درصد در کل فضای یک سایت مانند میهن بلاگ یا ورد پرس نیست، می آییم و از فعالیت های در دایره ی هنجار 97 درصد دیگر جلوگیری می کنیم. ف.*.یلتر شدن سایت هایی که برای ناهنجاری ساخته شده اند البته کار نادرستی نیست اما این نوع مسدود شدن ها که گفتم باعث اتفاقات دیگری می شود که باید احتمالا در آینده مشاهده کرد. امروز شاید ندانیم که چه اتفاقی می افتد اما با اتخاد تدابیر نادرست بعد از مدتی حوادثی رخ می دهند که خودمان متوجه می شویم که ناشی از اتخاذ فلان تصمیم بود و حالا می خواهیم درست کنیم. چرا؟

امیدوارم که همه مان بیشتر در هر کاری «فکر» کنیم. تفکر، چیزی که در دین من، که اسلام است بسیار به آن توصیه شده است و گمان می کنم حتی در ادیان دیگر هم اتفاق مثبتی باشد. در آیین ما که «یک لحظه تفکر بهتر از هفتاد سال عبادت است»، و از بزرگان دین ما هیچ گاه صحبت اغراق آمیز شنیده نمی شود. یعنی، اینکه گفته شده یک لحظه تفکر بهتر از هفتاد سال عبادت است، نه یک اغراق، که واقعیتی است که ما به آن توجه شایسته ای نمی کنیم. احتمالا این بی توجهی هم مانند بسیاری از کارهای دیگرمان ناشی از غفلت و کوتاهی های ماست. در هر صورت من کماکان احساس خفگی می کنم. نمی خواهم با خود فکر کنیم که اگر همین روال ادامه پیدا کند ما به کدام سمت حرکت می کنیم. اصلا دلم نمی خواهد به ادامه این روند فکر کنم. به گفته ی روانشناسان گرامی دوست دارم مثبت فکر کنم ولی امیدوارم که برایمان مثبت هم اتفاق بیفتد.

2
روزهای آینده روزهای بازگشایی مدارس و دانشگاه هاست. همین روزها به خوبی میشود بوی مهر را در کوچه های تهران استشمام کرد. خاصیت جوانی انگیزه و شور و نشاط وصف نشدنی ایست که اگر بخواهد تحول و اتفاق مثبتی برای مان رخ دهد از همین شور و نشاط بالاست. بی خود نبود که امام عزیزمان فرمودند: «امید من به شما دبستانی هاست». امیدوارم امسال دیگر اتفاقاتی نیفتد که این شور و نشاط سرکوب شود و اتفاقاتی تکراری باعث شود انرژی های جوانانمان به هدر برود. اگر برای انجام کارهایی که فکر می کنیم درست است، راه های درست را هم انتخاب کنیم هرگز این چنین نخواهد شد. مشکل جایی است که می خواهیم کار درستی را با روشی نادرست به جوان تحمیل کنیم.

بد اخلاقی باجوانان قشنگ نیست خداوند برای هر مشکلی راه حل های فراوانی قرار داده است. ما محکوم به آن نیستیم که حتما راهی را انتخاب کنیم که با بد اخلاقی همراه شود. و با نگاه توهین آمیز و یا دید ناشایسته به جوان سرزمینمان رفتار کنیم. باور کنیم که جوان ما شایسته ی بهترین هاست و تنها آن هایی که همراهی مان می کنند، جوانان این سرزمین نیستند. ای کاش فضایی بوجود بیاید که هر انسانی با هر نوع نگرشی حق تنفس در فضای میهن را داشته باشد. خاطره من در طول دوران تحصیل گرفته تا اواخر سال تحصیلی گذشته از برخوردها و اتفاقات ناشایست پر است. امید آن که دیگر تکرار نشود. هر چند هر سال با خود همین را می گویم اما انسان به امید زنده است.

 ایران سرزمین بزرگی است که از دیر باز مردمانش یکتا پرست بودند. دست خداوند همواره همراه مردمان این دیار بوده است. امیدوارم که آفریدگار خوش اخلاقی را در سال تحصیلی جدید نصیب همه مان کند و روزهای خوب در انتظارمان باشد.

یک روز معمولی و همه چیز هم درست سر جای خودش. اما انگار گروهی سر جای خودشان نبودند که آن ها هم با تدابیر اخذ شده سر جایشان نشستند. 54 ترانه سرا ممنوع الفعالیت شدند. من هم همین جا به همه ی مردم می گویم که مشکلات ما اگر چه سنگین. دشمنان ما اگر چه سر سخت اما با این تدبیر تمام مشکلات ما در زمینه فرهنگ حل شد!

اتفاقی که دیر یا زود باید می افتاد. دیگران جرات و جسارت لازم برای این کار را نداشتند حالا ما مدیرانی با جسارت داریم که به راحتی 54 ترانه سرا را از چرخه ادبیات ما حذف می کنند. 54 ترانه سرا… که اگر راستش را بخواهید ما به تعداد انگشتان دو دست هم ترانه سرای شاخص که کلامشان انسان را متاثر کند نداشتیم. ما مدتی کوتاه بود که در میان موسیقی هایی که می شنیدیم مفهوم را  که قربانی همیشگی بود بازیافته بودیم. مدتی کوتاه بود که ترانه سراهای جوان و نوپا و در عین حال بسیار توانا یافته بودیم… همین تازگی ها بود که خیالمان از کلام سخیف راحت شده بود… که 54 ترانه سرا را به سادگی امضا کردن یه کاغذ از موسیقی هایمان حذف کردیم.

راستش نیازی هم به حضورشان نبود. از ابتدا هم شاید اشتباه بود که بگذاریم تعدادشان به 54 تا برسد. شاید باید زود تر این کار را می کردیم. ما “ساسی مانکن” ها را داریم که به  بهبود فرهنگ و بهبود کلام در موسیقی مان کمک می کنند. ما دیگر نیازی به ترانه سرایی که بخواهد مفهوم را با موسیقی به گوش مردم برساند، نداریم. اصلا ما که خودمان هم بی مفهوم به کارمان ادامه می دهیم، چرا باید به گسترش مفاهیم دامن بزنیم. این فکرهای شیطانی مردم را گمراه می کند. مردم را جسور می کند.54 ترانه سرا که برای پیدایش آن ها… برای خلق آثار آنها و برای تربیت آنها بیش تر از 10 سال موسیقی مان به پایشان نشست… حالا فقط چشم هایمان را می بندیم و دوباره باز می کنیم. تا ببینیم و باور کنیم که دنیا بدون آنها هیچ تغییری نمی کند.

آی آدم ها که قلم در دستتان گرفته اید و ترانه می سرایید. شما هم  باید خوب حواستان را جمع کنید. شما نباید با صداهایی که مردم آن ها را می شنوند.. مردم دوستشان دارند.. مردم.. و خلاصه هر کس که مردم با آن ها صنمی دارند کار کنید. شما خودتان باید شخصیت و پرستیژتان را حفظ کنید، وگرنه لاجرم به سرنوشت 54 ترانه سرا دچار می شوید و خواه نا خواه از فعالیت محروم می شوید. حواستان نیست. حواستان نیست.. ما حواسمان جمع است. شما نمی دانید از این قلم ها چه خیانتی به مردم شد که حالا صدایشان را می شنویم. شما نمی دانید این قلم ها چه می نویسند که حالا صدای مردم آزارمان می دهد. خوب نیست اینقدرصدای مردم شنیده شود… صدای مردم نباید شنیده شود… مگر به تملق و چابلوسی برای ما. مگر از مردم کار دیگری هم باید سر بزند؟ مگر از مردم انتظار چیزی جز این باید داشت؟ مردم باید با همین تعریف ها و تمجیدهایشان ما را در راه خطیری که در پیش داریم حمایت کنند. ما را پشتیبانی کنند. تا ما هم بتوانیم آرام آرام خیلی ها را ممنوع الفعالیت کنیم. همه را فیلتر کنیم… و شاید… شاید… و شاید آن روز دور نیست.